Atak niemiecki na Polskę, w której uczestniczyła Słowacja posiadał kilka haniebnych zagrań, zwłaszcza jedno, przez które zginął dowódca z batalionu Dukla jak i oficer, którzy podstępem zostali zwabieni do granicznego sztabu, po czym zostali oni uprowadzeni, w sposób brutalny i nieludzki przesłuchani i zastrzeleni. Podwładni sprzeciwiając się decyzji wydanej przez swych zwierzchników wykonali akt zemsty podpalając obiekt słowackiej strażnicy. Początkowo ten haniebny czyn zostawał w tajemnicy, ciało zamordowanego pułkownika wróg oddał dopiero 5 września. Takie niecne zachowanie ze strony naszych sąsiadów wywołało falę protestów i agresji. Niestety znaczna przewaga nieprzyjaciela uniemożliwiała podjęcie jakichkolwiek działań by temu zapobiec.
Bez wątpienia jedną z największych bitew, jakie zostały stoczone we wrześniowej kampanii był bitwa nad Bzurą, która trwała od dziewiątego do dwudziestego września 1939 roku. Walki odbywały się w okolicach Łęczyca-Kutno-Łowicz-Sochaczew. Do walk stanęła armia Poznań na czele z generałem Kutrzebą, armia Pomorze dowodzona przez generała Władysława, Bortnowskiego. Początkowo udało się odnieść kilka zwycięstwo, głównie, dlatego iż Niemcy nie przypuszczali, iż polscy żołnierze są aż tak przygotowani do walk, jednak z biegiem czasu wojsko zostało bardzo zdziesiątkowane, Niemcy zmusili do odwrotu. W krwawych starciach II wojny światowej ucierpiało wielu żołnierzy jak i cywilów. Podczas kampanii wrześniowej tylko nielicznym żołnierzom udało się przedostać do Warszawy, przede wszystkim oswobodzić z niewoli.
Najazd niemiecko słowacki na Polskę skończył się niestety klęską naszej armii. Przewaga wroga była zbyt duża i zbyt silna. Po zakończeniu walk na znak zwycięstwa została zorganizowana huczna dziesięciotysięczna parada, 5 października niedaleko Popradu przy udziale wielu ważnych niemieckich gości odbyło się wielkie świętowanie sukcesu. Dopełnieniem całej uroczystości było odśpiewanie hymnu zarówno słowackiego jak i niemieckiego, dokonano także przeglądu wojsk. Weterani wojenni zostali ozdobieni specjalnym Krzyżem Zwycięstwa. Na znak wielkiego oddania Niemcom, jak i w podziękowaniu za wszystko dwie główne ulice Popradu zostały nazwane ulicami Andrzeja Hlinki i Adolfa Hitlera. Słowacja nie została wybrana bez przyczyny na niemieckiego sojusznika, Hitler zdawał sobie sprawę, iż położenie geograficzne tego państwa pomoże mu zdobyć zwycięstwo, i tak też się stało. Dodatkowo Polska i Słowacja pozostawały w konflikcie już wcześniej, co jeszcze bardziej zmotywowało władze Słowackie do wstąpienia w taki układ.
Po przejęciu władzy Hitlera nad polską powstało wiele obozów koncentracyjnych, gdzie polska ludność była zmuszana do ciężkiej pracy i w bestialski sposób mordowana lub skazywani na śmierć głodowa. Największy taki obóz koncentracyjny powstał w Oświęcimiu w 1940 roku, Polska znajdował się pod niemiecką okupacją. Na przełomie lat obóz ten został rozbudowany i podzielona na części Auschwitz I, Auschwizt II- Birkenau i Auschwitz III-Monowitz, istniało także kilkadziesiąt podobozów. Z początku do obozu trafiali tylko polscy jeńcy, później także radzieccy jeńcy wojenni, oraz więźniowie innych narodowości. Niestety wszyscy kończyli tak samo. W 1942 roku miejsce to było terenem największego mordu na całym świecie, mordowano głównie Żydów, bez względu na to czy są to dzieci czy kobiety, Hitler chciał całkowicie wyeliminować tę narodowość. Ginęli w komorach gazowych, zaraz po przywiezieniu ich na miejsce. Gdy wojna zbliżała się ku końcowi, Niemcy chcieli zatrzeć ślady tych okrutnych zbrodni przez demontowanie i niszczenie gazowych komór, niszczono wszelkie dowody, jakie mogłyby wskazywać, iż w obozie mordowano masowo jeńców, palono także całą dokumentację. Więźniowie, którzy byli w stanie maszerować zostali wyprowadzeni w głąb Rzeszy. Dla pozostałych więźniów przyszedł ratunek ze strony armii Czerwonej, która wyswobodziła ich końcem stycznia 1945 roku. Obecnie na terenie Auschwitz zostało utworzone muzeum upamiętniające tragiczne wydarzenia, jakie miały tam miejsce.